Плянт ’пляц’ (старое) (зэльв., Сл. рэг. лекс.). Пад уплывам плянтаваць (гл.) з польск. plan ’сядзіба, участак’. Менш верагодная сувязь з літ. plentas, plenta(s) ’глеба, грунт’ (адносна паходжання гл. Фрэнкель, 616), якія Бязлай (Razpr. SANU, 7, 166) параўноўвае са славен. oplat (< *o‑plęt): v opłat vreči ’кінуць у зямлю’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пля́нты
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Пля́нты |
| Р. |
Пля́нт
Пля́нтаў |
| Д. |
Пля́нтам |
| В. |
Пля́нты |
| Т. |
Пля́нтамі |
| М. |
Пля́нтах |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)