пло́іць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. пло́ю пло́ім
2-я ас. пло́іш пло́іце
3-я ас. пло́іць пло́яць
Прошлы час
м. пло́іў пло́ілі
ж. пло́іла
н. пло́іла
Загадны лад
2-я ас. пло́й пло́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час пло́ячы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пло́іць несов., в разн. знач. плои́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пло́іць, плою, плоіш, плоіць; незак., што.

Завіваць (валасы) плойкай. // Рабіць роўныя складкі (на тканіне, адзежы і пад.) пры дапамозе асобых шчыпцоў; гафрыраваць.

[Ад фр. ployer — згінаць.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пло́іць ’завіваць валасы’ (брасл., Сл. ПЗБ; Бяльк.), плойка ’шчыпцы, якімі накручваюць валасы’, ’прычоска, аздобленая такімі шчыпцамі’ (ТСБМ; брасл., Сл. ПЗБ). З рус. плои́ть ’завіваць валасы, укладваць бялізну падчас прасавання’, плой ’складкі, хвальбоны’, якія з франц. ployer ’згінаць, складваць’ < лац. plicāre ’тс’, магчыма, праз нідэр. plooien ’укладваць складкамі’ (Фасмер, 3, 284).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

плои́ть несов., уст. пло́іць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пло́енне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. плоіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пло́іцца, плоюся, плоішся, плоіцца; незак.

1. Завіваць сабе валасы плойкай.

2. Зал. да плоіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пло́ены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад плоіць.

2. у знач. прым. Завіты пры дапамозе плойкі. Плоеныя валасы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Наплоіць ’завіць’: наплоіць валасы́ (Бяльк.; полац., Нар. лекс.). Да плоіць ’закручваць, укладваць’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

пло́йка, ‑і, ДМ плойцы; Р мн. плоек; ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. плоіць.

2. Шчыпцы, якімі што‑н. плояць. Перагрэтая плойка паліла валасы. Васілевіч.

3. Прычоска, зробленая такімі шчыпцамі. У некаторых былі прычоскі «конскі хвост», плойкі пад кацялок. Грамовіч. // Роўныя складкі, зробленыя такімі шчыпцамі (на тканіне, адзежы і пад.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)