перамаўча́ць
дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
перамаўчу́ |
перамаўчы́м |
| 2-я ас. |
перамаўчы́ш |
перамаўчыце́ |
| 3-я ас. |
перамаўчы́ць |
перамаўча́ць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
перамаўча́ў |
перамаўча́лі |
| ж. |
перамаўча́ла |
| н. |
перамаўча́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
перамаўчы́ |
перамаўчы́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
перамаўча́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
перамаўча́ць сов., разг. (перенести молча) перемолча́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перамаўча́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што і без дап.
Разм. Моўчкі знесці які‑н. папрок, не адказаць, не адазвацца на што‑н.; змоўчаць, прамаўчаць. Глушак цярпліва перамаўчаў. Паказаў, што чуе сябе вінаватым. Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перемолча́ть сов. перамаўча́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перамо́ўчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да перамаўчаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)