перако́швацца гл. перакасіцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
перако́швацца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
перако́шваецца |
перако́шваюцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
перако́шваўся |
перако́шваліся |
| ж. |
перако́швалася |
| н. |
перако́швалася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
перако́швацца I несов., возвр., страд. перека́шиваться; см. перакасі́цца, перако́шваць I
перако́швацца II несов., страд. перека́шиваться; см. перако́шваць II 1
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перако́швацца 1, ‑аецца; незак.
1. Незак. да перакасіцца.
2. Зал. да перакошваць 1.
перако́швацца 2, ‑аецца; незак.
Зал. да перакошваць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перакасі́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ко́сіцца; зак.
Стаць касым, несіметрычным; скрывіцца.
Дзверы перакасіліся.
|| незак. перако́швацца, -аецца.
|| наз. перако́шванне, -я, н. і перако́с, -у, м.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
перека́шиватьсяI несов.
1. (о предметах) перако́швацца, касі́цца;
2. (о лице) перакры́ўлівацца, крыві́цца;
3. страд. перако́швацца, касі́цца; см. перека́шиватьI 1.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перека́шиватьсяII несов., страд. перако́швацца, касі́цца на́нава; см. перека́шиватьII.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перако́с 1, ‑у, м.
Стан паводле знач. дзеясл. перакошвацца 1 — перакасіцца. Трэба было паставіць.. [прывод малатарні] так, каб не было перакосу. Чарнышэвіч.
перако́с 2, ‑у, м.
Дзеянне паводле дзеясл. перакасіць 2 (у 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
крыві́цца, крыўлюся, крывішся, крывіцца; незак.
1. Станавіцца крывым, выгнутым, перакрыўленым. Хата крывіцца. Туфлі крывяцца. □ Асіны на бок крывяцца, І дым ад комінаў кладзецца пад плотам. Куляшоў. // Перакошвацца ў грымасе (пра твар, губы, рот і пад.). [Ермакоў] думаў аб нечым непрыемным, куткі яго тонкіх губ незадаволена крывіліся. Мележ. // Быць незадаволеным чым‑н., выражаць нязгоду з чым‑н. І скардзіўся на ўсё, на ўсіх крывіўся: Наследнік ёсць, а спадчыны няма. Панчанка.
2. Зал. да крывіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)