перадавяра́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. перадавяра́ю перадавяра́ем
2-я ас. перадавяра́еш перадавяра́еце
3-я ас. перадавяра́е перадавяра́юць
Прошлы час
м. перадавяра́ў перадавяра́лі
ж. перадавяра́ла
н. перадавяра́ла
Загадны лад
2-я ас. перадавяра́й перадавяра́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час перадавяра́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перадавяра́ць несов. передоверя́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перадавяра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перадаверыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перадаве́рыць, -ру, -рыш, -рыць; -раны; зак., каму, каго-што і з інф.

Даверыць іншаму тое, што даверана самому.

|| незак. перадавяра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

передоверя́ть несов. перадавяра́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перадавяра́цца, ‑аецца; незак.

Зал. да перадавяраць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перадаве́р’е, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. перадавяраць — перадаверыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)