перадаве́рыць, -ру, -рыш, -рыць; -раны; зак., каму, каго-што і з інф.

Даверыць іншаму тое, што даверана самому.

|| незак. перадавяра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перадаве́рыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. перадаве́ру перадаве́рым
2-я ас. перадаве́рыш перадаве́рыце
3-я ас. перадаве́рыць перадаве́раць
Прошлы час
м. перадаве́рыў перадаве́рылі
ж. перадаве́рыла
н. перадаве́рыла
Загадны лад
2-я ас. перадаве́р перадаве́рце
Дзеепрыслоўе
прош. час перадаве́рыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перадаве́рыць сов. передове́рить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перадаве́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак., каго-што.

Даверыць другому тое, што было даверана самому. Галоўны бухгалтар калгаса.. рэдка бываў у канторы і ўсе справы перадаверыў [Шуры] Яцык. Дуброўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

передове́рить сов. перадаве́рыць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перадавяра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перадаверыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перадаве́раны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перадаверыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перадаве́р’е, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. перадавяраць — перадаверыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)