пашано́тны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пашано́тны пашано́тная пашано́тнае пашано́тныя
Р. пашано́тнага пашано́тнай
пашано́тнае		 пашано́тнага пашано́тных
Д. пашано́тнаму пашано́тнай пашано́тнаму пашано́тным
В. пашано́тны (неадуш.)
пашано́тнага (адуш.)		 пашано́тную пашано́тнае пашано́тныя (неадуш.)
пашано́тных (адуш.)
Т. пашано́тным пашано́тнай
пашано́тнаю		 пашано́тным пашано́тнымі
М. пашано́тным пашано́тнай пашано́тным пашано́тных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Паша́на ’павага’ (ТСБМ, Гарэц.), пашанаванне (у выразе: мець у пашанаванні) ’шанаваць’ (Нас.), дзярж. пашанота ’пашана, дагляд’ (Нар. сл.), пашанотны ’шаноўны, прыстойны’ (Нар. сл.). Да шанава́ць (гл.), якое з польск. szanować < ст.-польск. szonować < ням. schonen ’прыгожа з кім-н. абыходзіцца’ < schön ’прыгожа’ (Брукнер, 540).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)