пачарне́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. пачарне́нне
Р. пачарне́ння
Д. пачарне́нню
В. пачарне́нне
Т. пачарне́ннем
М. пачарне́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пачарне́нне ср. почерне́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пачарне́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. пачарнець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

почерне́ние пачарне́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)