паха́бнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
паха́бнік |
паха́бнікі |
| Р. |
паха́бніка |
паха́бнікаў |
| Д. |
паха́бніку |
паха́бнікам |
| В. |
паха́бніка |
паха́бнікаў |
| Т. |
паха́бнікам |
паха́бнікамі |
| М. |
паха́бніку |
паха́бніках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паха́бнік, ‑а, м.
Разм. Той, хто гаворыць непрыстойныя, пахабныя словы. — Якую мараль, у сувязі з гэтым, вы прапанавалі б, паважаны эскулап? Палюбоўніца заўсёды мілей, тым больш, калі яна маладая, а жонка старая... — Вы пахабнік, — коратка адазваўся доктар. — Уся справа ў тым, што гэта жанчына была таксама яго... жонкай. Васілевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
поха́бник прост. паха́бнік, -ка м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паха́бніца, ‑ы, ж.
Разм. Жан. да пахабнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)