парэ́піна
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парэ́піна |
парэ́піны |
| Р. |
парэ́піны |
парэ́пін |
| Д. |
парэ́піне |
парэ́пінам |
| В. |
парэ́піну |
парэ́піны |
| Т. |
парэ́пінай
парэ́пінаю |
парэ́пінамі |
| М. |
парэ́піне |
парэ́пінах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
парэ́піна ж., прост. тре́щина
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
парэ́піна, ‑ы, ж.
Разм. Месца, дзе што‑н. парэпалася; шурпатасць. Рыгор бачыў, як, чапляючыся за парэпіны кары, спрабаваў лезці Ясь. Сабаленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)