Пару́чнікі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Пару́чнікі
Р. Пару́чнікаў
Д. Пару́чнікам
В. Пару́чнікі
Т. Пару́чнікамі
М. Пару́чніках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пару́чнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пару́чнік пару́чнікі
Р. пару́чніка пару́чнікаў
Д. пару́чніку пару́чнікам
В. пару́чніка пару́чнікаў
Т. пару́чнікам пару́чнікамі
М. пару́чніку пару́чніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

генера́л-пару́чнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. генера́л-пару́чнік генера́л-пару́чнікі
Р. генера́л-пару́чніка генера́л-пару́чнікаў
Д. генера́л-пару́чніку генера́л-пару́чнікам
В. генера́л-пару́чніка генера́л-пару́чнікаў
Т. генера́л-пару́чнікам генера́л-пару́чнікамі
М. генера́л-пару́чніку генера́л-пару́чніках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

нару́чнікі, ‑аў; адз. паручнік, ‑а, м.

Металічныя кольцы з ланцужком, якія надзяваюцца на рукі арыштаваным. Надзець паручнікі. □ Студэнт з пашанай і нейкім цёплым, ледзь не сыноўнім пачуццём думаў аб тым, што гэтыя рукі бывалі калісьці ў наручніках, сціскалі краты панскай турмы. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)