парабало́ід
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парабало́ід |
парабало́іды |
| Р. |
парабало́іда |
парабало́ідаў |
| Д. |
парабало́іду |
парабало́ідам |
| В. |
парабало́ід |
парабало́іды |
| Т. |
парабало́ідам |
парабало́ідамі |
| М. |
парабало́ідзе |
парабало́ідах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
парабало́ід м., архит. параболо́ид
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
парабало́ід, ‑а, М ‑дзе, м.
Спец. Паверхня, утвораная рухам парабалы, вяршыня якой слізгаціць па другой нерухомай парабале.
[Ад грэч. parabolē — збліжэнне і éidos — від.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
параболо́ид мат. парабало́ід, -да м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)