панда́нус

‘драўніна’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. панда́нус
Р. панда́нусу
Д. панда́нусу
В. панда́нус
Т. панда́нусам
М. панда́нусе

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

панда́нус

‘дрэва’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. панда́нус панда́нусы
Р. панда́нуса панда́нусаў
Д. панда́нусу панда́нусам
В. панда́нус панда́нусы
Т. панда́нусам панда́нусамі
М. панда́нусе панда́нусах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

панда́нус, -са и (о древесине и собир.) -су м. панда́нус

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

панда́нус бот. панда́нус, -са и (о древесине и собир.) -су м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

панда́нус, ‑а і ‑у, м.

1. ‑а. Дрэва сямейства панданавых з ядомымі пладамі і валакністым лісцем.

2. ‑у; толькі адз. Драўніна гэтага дрэва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)