панато́чваць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак.

1. што. Натачыць, навастрыць усё, многае.

П. нажы.

2. чаго. Вытачыць на станку вялікую колькасць чаго-н.

П. верацён.

3. (1 і 2 ас. не ўжыв.), чаго. Нагрызці вялікую колькасць чаго-н. (пра грызуноў, насякомых).

Мышы панаточвалі саломы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

панато́чваць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. панато́чваю панато́чваем
2-я ас. панато́чваеш панато́чваеце
3-я ас. панато́чвае панато́чваюць
Прошлы час
м. панато́чваў панато́чвалі
ж. панато́чвала
н. панато́чвала
Загадны лад
2-я ас. панато́чвай панато́чвайце
Дзеепрыслоўе
прош. час панато́чваўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

панато́чваць I сов. (о многом, во множестве)

1. наточи́ть; наостри́ть, отточи́ть;

2. (на станке) наточи́ть

панато́чваць II сов. (во множестве) (о мышах) нагры́зть; (о кроте) нары́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

панато́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

1. што. Натачыць, навастрыць усё, многае. Панаточваць нажы.

2. чаго. Вытачыць на станку вялікую колькасць чаго‑н. Панаточваць верацён.

3. (1 і 2 ас. не ўжыв.), чаго. Нагрызці вялікую колькасць чаго‑н. (пра грызуноў, насякомых). Панаточвалі мышы саломы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

панато́чваны I

1. нато́ченный; наострённый, отто́ченный;

2. нато́ченный;

1, 2 см. панато́чваць I

панато́чваны II нагры́зенный; нары́тый; см. панато́чваць II

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

наточи́ть​II сов. (наделать дыр) натачы́ць, мног. панато́чваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

отточи́ть сов.

1. (сделать острым) навастры́ць, мног. панаво́стрываць; (на точиле) натачы́ць, мног. панато́чваць;

2. перен. адтачы́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

наточи́ть​I сов.

1. (изготовить из дерева) натачы́ць, мног. панато́чваць;

2. (сделать острым) навастры́ць; (на точиле) натачы́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)