палю́чы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. палю́чы палю́чая палю́чае палю́чыя
Р. палю́чага палю́чай
палю́чае		 палю́чага палю́чых
Д. палю́чаму палю́чай палю́чаму палю́чым
В. палю́чы (неадуш.)
палю́чага (адуш.)		 палю́чую палю́чае палю́чыя (неадуш.)
палю́чых (адуш.)
Т. палю́чым палю́чай
палю́чаю		 палю́чым палю́чымі
М. палю́чым палю́чай палю́чым палю́чых

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

палю́чы, ‑ая, ‑ае.

1. Які ўсё спапяляе; спякотны, гарачы. Усё гіне пад палючым індыйскім сонцам. Маўр. // Які дае адчуванне апёку. У лесе буяла мноства злой, палючай лясной крапівы. Мележ.

2. перан. Нясцерпны, пякельны. Палючы боль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)