пало́льшчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. пало́льшчыца пало́льшчыцы
Р. пало́льшчыцы пало́льшчыц
Д. пало́льшчыцы пало́льшчыцам
В. пало́льшчыцу пало́льшчыц
Т. пало́льшчыцай
пало́льшчыцаю		 пало́льшчыцамі
М. пало́льшчыцы пало́льшчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пало́льшчыца ж. поло́льщица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пало́льшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да палольшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пало́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто займаецца полівам чаго-н.

|| ж. пало́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

поло́льщица пало́льшчыца, -цы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поло́лка разг. пало́льшчыца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)