пазапіра́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пазапіра́ю пазапіра́ем
2-я ас. пазапіра́еш пазапіра́еце
3-я ас. пазапіра́е пазапіра́юць
Прошлы час
м. пазапіра́ў пазапіра́лі
ж. пазапіра́ла
н. пазапіра́ла
Загадны лад
2-я ас. пазапіра́й пазапіра́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час пазапіра́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пазапіра́ць сов. (о многих, о многом) запере́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пазапіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

1. Заперці, зачыніць усё, многае. Паліцэйскія пазапіралі дзверы ў склады, дзе застаўся мізэрны скарб. Мікуліч.

2. Зачыніць усіх, многіх на замок, засаўку і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пазапіра́ны за́пертый; см. пазапіра́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

запере́ть сов.

1. (на ключ) замкну́ць, мног. пазамыка́ць; (на крючок) зашчапі́ць, мног. пазашчэ́пліваць; (затворить) зачыні́ць, мног. пазачыня́ць;

2. в др. знач. запе́рці, мног. пазапіра́ць;

запере́ть неприя́тельский флот запе́рці варо́жы флот;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)