падцырава́ць, -ру́ю, -ру́еш, -ру́е; -ру́й; -рава́ны; зак., што (разм.).

Зацыраваць збольшага, у асобных месцах.

П. пальчаткі.

|| незак. падцыро́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

падцырава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. падцыру́ю падцыру́ем
2-я ас. падцыру́еш падцыру́еце
3-я ас. падцыру́е падцыру́юць
Прошлы час
м. падцырава́ў падцырава́лі
ж. падцырава́ла
н. падцырава́ла
Загадны лад
2-я ас. падцыру́й падцыру́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час падцырава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падцырава́ць сов. подшто́пать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падцырава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак.

Зацыраваць збольшага, наспех, у асобных месцах. Падцыраваць пальчаткі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

подшто́пать сов. падцырава́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падцыро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да падцыраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падцырава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад падцыраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)