падлы́жнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
падлы́жнік |
падлы́жнікі |
| Р. |
падлы́жніка |
падлы́жнікаў |
| Д. |
падлы́жніку |
падлы́жнікам |
| В. |
падлы́жніка |
падлы́жнікаў |
| Т. |
падлы́жнікам |
падлы́жнікамі |
| М. |
падлы́жніку |
падлы́жніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
падлы́жнік м., разг. нау́шник
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Падлыга́йла ’які дапамагае ілгаць’ (Нас.), падлы́жнік ’падлізлівы, угодлівы чалавек’ (Чачот). Рус. падлыгала ’ілгун’. Да *падлыгаць < лыгаць. Гл. лыга 1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)