падгу́знік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
падгу́знік |
падгу́знікі |
| Р. |
падгу́зніка |
падгу́знікаў |
| Д. |
падгу́зніку |
падгу́знікам |
| В. |
падгу́знік |
падгу́знікі |
| Т. |
падгу́знікам |
падгу́знікамі |
| М. |
падгу́зніку |
падгу́зніках |
Крыніцы:
krapivabr2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
падгу́знік, -ка м. подгу́зник
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
подгу́зник
1. падгу́знік, -ка м.;
2. разг. падгу́зак, -зка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)