падвя́зваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. падвя́зваю падвя́зваем
2-я ас. падвя́зваеш падвя́зваеце
3-я ас. падвя́звае падвя́зваюць
Прошлы час
м. падвя́зваў падвя́звалі
ж. падвя́звала
н. падвя́звала
Загадны лад
2-я ас. падвя́звай падвя́звайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час падвя́зваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падвя́зваць несов., в разн. знач. подвя́зывать; см. падвяза́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падвя́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да падвязаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падвяза́ць, -яжу́, -я́жаш, -я́жа; -яжы́; -я́заны; зак., што.

Прывязаць, абвязаць знізу ці прывязаць, каб не апускалася.

П. мазніцу пад калёсы.

П. званочак.

П. памідоры.

|| незак. падвя́зваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. падвя́званне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

подвя́зывать несов.

1. падвя́зваць;

2. (подпоясывать) падпяра́зваць;

3. (прибавлять вязанием) падрабля́ць, падро́бліваць, падвя́зваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падвя́званне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. падвязваць — падвязаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падвя́звацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да падвязацца.

2. Зал. да падвязваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падвя́званне ср. подвя́зывание; подвя́зка ж.; см. падвя́зваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падвя́звацца несов., возвр., страд. подвя́зываться; см. падвяза́цца, падвя́зваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прыпалёўваць ’прымацоўваць’ (пух., Сл. ПЗБ). Да палява́ць 2, палёваць ’тармазіць калком хвост плыта’ (гл.), аднак з больш дакладвай перадачай семантыкі польск. palować ’забяспечваць калкамі; падвязваць (расліны)’. Гл. яшчэ па́ля.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)