отсе́в м.

1. (действие) адсява́нне, -ння ср.;

2. (отсеявшееся) адсе́ў, -се́ву м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адсе́ў, -се́ву м. отсе́в

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адсява́нне ср. отсе́в м.; отсе́ивание

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Во́дсеў ’адсяванне; поле, з якога зняты яравыя і па якому адразу сеюцца азімыя’ (Юрч., Яшк., КЭС). Рус. о́тсев, укр. ві́дсів, польск. odsiew. Аддзеяслоўнае ўтварэнне да адсяваць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)