ніцаваны - Пошук

ніцава́ны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ніцава́ны	ніцава́ная	ніцава́нае	ніцава́ныя
Р.	ніцава́нага	ніцава́най ніцава́нае	ніцава́нага	ніцава́ных
Д.	ніцава́наму	ніцава́най	ніцава́наму	ніцава́ным
В.	ніцава́ны (неадуш.) ніцава́нага (адуш.)	ніцава́ную	ніцава́нае	ніцава́ныя (неадуш.) ніцава́ных (адуш.)
Т.	ніцава́ным	ніцава́най ніцава́наю	ніцава́ным	ніцава́нымі
М.	ніцава́ным	ніцава́най	ніцава́ным	ніцава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ніцава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ніцава́ны	ніцава́ная	ніцава́нае	ніцава́ныя
Р.	ніцава́нага	ніцава́най ніцава́нае	ніцава́нага	ніцава́ных
Д.	ніцава́наму	ніцава́най	ніцава́наму	ніцава́ным
В.	ніцава́ны (неадуш.) ніцава́нага (адуш.)	ніцава́ную	ніцава́нае	ніцава́ныя (неадуш.) ніцава́ных (адуш.)
Т.	ніцава́ным	ніцава́най ніцава́наю	ніцава́ным	ніцава́нымі
М.	ніцава́ным	ніцава́най	ніцава́ным	ніцава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ніцава́ны лицо́ванный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ніцава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад ніцаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ліцава́ны, см. ніцава́ны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лицо́ванный (перелицованный, перешитый) ніцава́ны, пераніцава́ны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ліцава́ць ₁ ’перашываць, робячы спод верхам’ (Нас., Шат.), ліцуваньне ’ніцаванне’ (Юрч. Вытв.), ліцёваны ’ніцаваны’ (беласт., Сл. ПЗБ). Укр. лицювати, рус. лицевать, польск. licować, чэш. licovati, славац. licovat ’тс’. Паўн.-слав. licevati < lice ’твар’ > лицо (Слаўскі, 4, 239–240).

*Ліцава́ць ₂, ліцёва́ті ’адпавядаць пэўным нормам, правілам’ (беласт., Сл. ПЗБ) запазычана з польск. licować ’адпавядаць, гарманіраваць з чым’. Да паўн.-слав. licevati. Параўн. балг. невестино лице ’знак цнатлівасці на шлюбнай кашулі маладой’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Verbum