ня́ньчанне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. ня́ньчанне
Р. ня́ньчання
Д. ня́ньчанню
В. ня́ньчанне
Т. ня́ньчаннем
М. ня́ньчанні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ня́ньчанне ср. ня́нченье

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ня́ньчанне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. няньчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ня́нченье ня́ньчанне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пе́стование

1. ня́ньчанне, -ння ср.; пе́шчанне, -ння ср.;

2. гадава́нне, -ння ср.; выхо́ўванне, -ння ср.; см. пе́стовать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)