налі́снік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
налі́снік |
налі́снікі |
| Р. |
налі́сніка |
налі́снікаў |
| Д. |
налі́сніку |
налі́снікам |
| В. |
налі́снік |
налі́снікі |
| Т. |
налі́снікам |
налі́снікамі |
| М. |
налі́сніку |
налі́сніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
налі́снік, ‑а, м.
Вельмі тонкі блін з пшанічнай мукі. Нявестка Антонавых, Ніна Карпаўна, наліснікі выпякала. Мыслівец.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)