надвя́званне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. надвя́званне
Р. надвя́звання
Д. надвя́званню
В. надвя́званне
Т. надвя́званнем
М. надвя́званні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

надвя́званне ср. надвя́зывание, надвя́зка ж.; см. надвя́зваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

надвя́званне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. надвязваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

надвяза́ць, -вяжу́, -вя́жаш, -вя́жа; -вяжы́; -вя́заны; зак., што.

1. Падоўжыць вязаннем.

Н. кофту.

2. Прывязаць да чаго-н. дадатковы кавалак.

Н. шнурок.

|| незак. надвя́зваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. надвя́званне, -я, н. і надвя́зка, -і, ДМ -зцы, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

надвя́зка ж.

1. (действие) надвя́зка, -кі ж., надвя́званне, -ння ср.;

2. надвя́званне, -ння ср.; надрабля́нне, -ння ср.; см. надвя́зывать;

3. (надвязанная часть) надвя́зка, -кі ж.; надро́бка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)