На́валака

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. На́валака
Р. На́валакі
Д. На́валацы
В. На́валаку
Т. На́валакай
На́валакаю
М. На́валацы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

На́валка ’чахол на падушку’ (БРС, Сцяшк., Бяльк.), рус. на́волока ’тс’. Беларуская форма з на́валака ’тс’, відаць, успрынятая як звычайная форма пры памянш. на́валачка; гл. наст. слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)