мятлі́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. мятлі́чны мятлі́чная мятлі́чнае мятлі́чныя
Р. мятлі́чнага мятлі́чнай
мятлі́чнае		 мятлі́чнага мятлі́чных
Д. мятлі́чнаму мятлі́чнай мятлі́чнаму мятлі́чным
В. мятлі́чны (неадуш.)
мятлі́чнага (адуш.)		 мятлі́чную мятлі́чнае мятлі́чныя (неадуш.)
мятлі́чных (адуш.)
Т. мятлі́чным мятлі́чнай
мятлі́чнаю		 мятлі́чным мятлі́чнымі
М. мятлі́чным мятлі́чнай мятлі́чным мятлі́чных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мятлі́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да мятліцы. Руневіч выплюнуў мятлічную саломінку, якую ўсё жаваў, паглядзеў на Крушыну. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мятлі́ца, -ы, ж.

Шматгадовая расліна сямейства злакавых з суквеццем у выглядзе мяцёлкі.

Зарадзіла м. — хлебу палавіца (прыказка).

|| прым. мятлі́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)