Ма́рк

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Ма́рк Ма́ркі
Р. Ма́рка Ма́ркаў
Д. Ма́рку Ма́ркам
В. Ма́рка Ма́ркаў
Т. Ма́ркам Ма́ркамі
М. Ма́рку Ма́рках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

марк-тве́наўскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. марк-тве́наўскі марк-тве́наўская марк-тве́наўскае марк-тве́наўскія
Р. марк-тве́наўскага марк-тве́наўскай
марк-тве́наўскае		 марк-тве́наўскага марк-тве́наўскіх
Д. марк-тве́наўскаму марк-тве́наўскай марк-тве́наўскаму марк-тве́наўскім
В. марк-тве́наўскі (неадуш.)
марк-тве́наўскага (адуш.)		 марк-тве́наўскую марк-тве́наўскае марк-тве́наўскія (неадуш.)
марк-тве́наўскіх (адуш.)
Т. марк-тве́наўскім марк-тве́наўскай
марк-тве́наўскаю		 марк-тве́наўскім марк-тве́наўскімі
М. марк-тве́наўскім марк-тве́наўскай марк-тве́наўскім марк-тве́наўскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лушпі́нне, ‑я, н., зб.

Разм. Тое, што і лупінне. Вярнуўшыся, Марк выцягнуў тол, паклаў яго ў кошык, зверху засыпаў бульбяным лушпіннем. Васілеўская.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прашмыгну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак.

Хутка і непрыкметна прайсці. Марк падышоў непрыкметна. Ценем прашмыгнуў міма акна, спыніўся ў сенцах, прыслухаўся. Васілеўская. Каля дзвярэй тоўпіліся дзеці, цікуючы, каб як прашмыгнуць у клуб за спінамі дарослых. Жычка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зага́дзіць, ‑га́джу, ‑га́дзіш, ‑га́дзіць; заг. зага́дзь; зак., што.

Разм. Забрудзіць нечыстотамі, адкідамі. Марк паскардзіўся Шурку, што паліцаі на пляжы мыюць коней і так загадзілі ўсё навокал, аж пакупацца нельга. Васілеўская.

загадзі́ць, ‑гаджу́, ‑го́дзіш, ‑го́дзіць; зак., каго.

Разм. Задобрыць чым‑н., выклікаць прыхільнасць. Будавацца трэба, дык трэба загадзіць ляснічага. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)