манта́чанне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. манта́чанне
Р. манта́чання
Д. манта́чанню
В. манта́чанне
Т. манта́чаннем
М. манта́чанні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

манта́чанне ср., разг. мота́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

манта́чанне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. мантачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мота́ние​III (транжирство) разг. мата́нне, -ння ср., манта́чанне, -ння ср., марнатра́ўства, -ва ср., транжы́рства, -ва ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мотовство́ матаўство́, -ва́ ср., мата́нне, -ння ср., манта́чанне, -ння ср., манта́цтва, -ва ср.; марнатра́ўства, -ва ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)