маналагі́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
маналагі́чны |
маналагі́чная |
маналагі́чнае |
маналагі́чныя |
| Р. |
маналагі́чнага |
маналагі́чнай
маналагі́чнае |
маналагі́чнага |
маналагі́чных |
| Д. |
маналагі́чнаму |
маналагі́чнай |
маналагі́чнаму |
маналагі́чным |
| В. |
маналагі́чны (неадуш.)
маналагі́чнага (адуш.) |
маналагі́чную |
маналагі́чнае |
маналагі́чныя (неадуш.)
маналагі́чных (адуш.) |
| Т. |
маналагі́чным |
маналагі́чнай
маналагі́чнаю |
маналагі́чным |
маналагі́чнымі |
| М. |
маналагі́чным |
маналагі́чнай |
маналагі́чным |
маналагі́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
маналагі́чны монологи́ческий
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
маналагі́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да маналога; у форме маналога. Пісьмовая мова — гэта пераважна мова маналагічная, вусная ж — галоўным чынам дыялагічная. Юргелевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
манало́г, -у, мн. -і, -аў, м.
Гаворка адной асобы, звернутая да слухачоў або да самога сябе.
Сцэнічны м.
М.
Гамлета.
|| прым. маналагі́чны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
монологи́ческий маналагі́чны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)