лінгві́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. лінгві́стка лінгві́сткі
Р. лінгві́сткі лінгві́стак
Д. лінгві́стцы лінгві́сткам
В. лінгві́стку лінгві́стак
Т. лінгві́сткай
лінгві́сткаю		 лінгві́сткамі
М. лінгві́стцы лінгві́стках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лінгві́стка ж. лингви́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лінгві́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Разм. Жан. да лінгвіст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лінгві́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Спецыяліст у галіне лінгвістыкі, мовазнавец.

|| ж. лінгві́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

лингви́стка лінгві́стка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)