лазу́тчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
лазу́тчыца |
лазу́тчыцы |
| Р. |
лазу́тчыцы |
лазу́тчыц |
| Д. |
лазу́тчыцы |
лазу́тчыцам |
| В. |
лазу́тчыцу |
лазу́тчыц |
| Т. |
лазу́тчыцай
лазу́тчыцаю |
лазу́тчыцамі |
| М. |
лазу́тчыцы |
лазу́тчыцах |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
лазу́тчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Разведчык (звычайна ў тыле ці ў размяшчэнні праціўніка); шпіён.
Паслаць лазутчыка.
|| ж. лазу́тчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
|| прым. лазу́тчыцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)