Лазо́вае

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
н.
Н. Лазо́вае
Р. Лазо́вага
Д. Лазо́ваму
В. Лазо́вае
Т. Лазо́вым
М. Лазо́вым

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лазо́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. лазо́вы лазо́вая лазо́вае лазо́выя
Р. лазо́вага лазо́вай
лазо́вае		 лазо́вага лазо́вых
Д. лазо́ваму лазо́вай лазо́ваму лазо́вым
В. лазо́вы (неадуш.)
лазо́вага (адуш.)		 лазо́вую лазо́вае лазо́выя (неадуш.)
лазо́вых (адуш.)
Т. лазо́вым лазо́вай
лазо́ваю		 лазо́вым лазо́вымі
М. лазо́вым лазо́вай лазо́вым лазо́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хо́дкі, ‑ая, ‑ае.

1. Які хутка і лёгка рухаецца, лёгкі на хаду. Ходкі самазвал. Ходкі конь. □ Потым пакацілі ходкія гарматы, мінамёты. За імі — з той жа імклівасцю, але больш паважна, ракеты. Карпаў.

2. Які мае вялікі попыт (пра тавары, вырабы і пад.). [Іван:] — У нашу краму такога [пітва] не прывозяць. Не ходкае яно ў нас. Паўлаў. На базары лазовае лыка Самы ходкі лічыўся тавар. Хведаровіч. // Які часта выкарыстоўваецца. Ходкі афарызм.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)