Verbum

Кі́біць ’пруткая выпукласць, дрэўка лука’ (Гарэц.). Ст.-рус. кибить ’дуга’. Запазычанне з тат. kibit ’крама, будка’. Параўн. кібітка (гл.) (Фасмер, 2, 227–228).

Кібі́тка ’крытая павозка ў качэўнікаў’ (ТСБМ). Гл. кібіць.