кураса́днік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кураса́днік |
кураса́днікі |
| Р. |
кураса́дніка |
кураса́днікаў |
| Д. |
кураса́дніку |
кураса́днікам |
| В. |
кураса́днік |
кураса́днікі |
| Т. |
кураса́днікам |
кураса́днікамі |
| М. |
кураса́дніку |
кураса́дніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
кураса́днік м., см. кураса́дня
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кураса́днік, ‑а, м.
Тое, што і курасадня.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
насе́ст м. се́дала, -ла ср., кураса́дня, -ні ж., кураса́днік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)