Клю́чам ’сукупна, разам’ (Сл. паўн.-зах.). Да ключа (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ключы́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ключы́
Р. Ключо́ў
Д. Ключа́м
В. Ключы́
Т. Ключа́мі
М. Ключа́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

клю́ч

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. клю́ч ключы́
Р. ключа́ ключо́ў
Д. ключу́ ключа́м
В. клю́ч ключы́
Т. ключо́м ключа́мі
М. ключы́ ключа́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ключо́м ’разам, сумесна’ (Ян.). Гл. ключам.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)