клеява́р

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. клеява́р клеява́ры
Р. клеява́ра клеява́раў
Д. клеява́ру клеява́рам
В. клеява́ра клеява́раў
Т. клеява́рам клеява́рамі
М. клеява́ру клеява́рах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

клеява́р м. клеева́р

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клеява́р, ‑а, м.

Той, хто варыць клей.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

клеева́р клеява́р, -ра м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клеява́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.

1. Жан. да клеявар.

2. Пасудзіна для варкі клею.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)