каю́р, -а, мн. -ы, -аў, м.

Паганяты сабак або аленяў, запрэжаных у нарты.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

каю́р

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. каю́р каю́ры
Р. каю́ра каю́раў
Д. каю́ру каю́рам
В. каю́ра каю́раў
Т. каю́рам каю́рамі
М. каю́ру каю́рах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

каю́р м. (погонщик собак на севере) каю́р

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

каю́р (погонщик собак на Севере) каю́р, -ра м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

каю́р, ‑а, м.

Паганяты запрэжаных у нарты сабак або аленяў. — Я апрануўся, сеў на парты, і каюр — паганяты запрэжкі — пагнаў сабак. Бяганская.

[Ненецк.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)