Кара́ндашы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Кара́ндашы
Р. Кара́ндашаў
Д. Кара́ндашам
В. Кара́ндашы
Т. Кара́ндашамі
М. Кара́ндашах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

каранда́ш

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. каранда́ш карандашы́
Р. карандаша́ карандашо́ў
Д. карандашу́ карандаша́м
В. каранда́ш карандашы́
Т. карандашо́м карандаша́мі
М. карандашы́ карандаша́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

каранда́ш, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

Тое, што і аловак.

Каляровыя карандашы.

◊

Браць на карандаш — звяртаць на што-н. увагу, запісваць для памяці.

|| прым. каранда́шны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пазастру́гваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Застругаць усё, многае. Пазастругваць палкі. Пазастругваць карандашы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

каранда́ш, ‑а, м.

Прылада для пісьма, чарчэння, малявання ў форме тонкай палачкі з графітавым або іншым сардэчнікам; аловак. Просты карандаш. Хімічны карандаш. Каляровыя карандашы. Маляваць карандашом.

•••

Браць (узяць) на карандаш гл. браць.

[Ад цюрк. кара — чорны і таш, даш — камень.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)