канапа́тчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. канапа́тчык канапа́тчыкі
Р. канапа́тчыка канапа́тчыкаў
Д. канапа́тчыку канапа́тчыкам
В. канапа́тчыка канапа́тчыкаў
Т. канапа́тчыкам канапа́тчыкамі
М. канапа́тчыку канапа́тчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

канапа́тчык м. конопа́тчик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

канапа́тчык, ‑а, м.

Той, хто займаецца канапачаннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

канапа́тчыца, ‑ы, ж.

Жан. да канапатчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

конопа́тчик спец. канапа́тчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)