зубаска́лка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
зубаска́лка |
зубаска́лкі |
| Р. |
зубаска́лкі |
зубаска́лак |
| Д. |
зубаска́лцы |
зубаска́лкам |
| В. |
зубаска́лку |
зубаска́лак |
| Т. |
зубаска́лкай
зубаска́лкаю |
зубаска́лкамі |
| М. |
зубаска́лцы |
зубаска́лках |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зубаска́л, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).
Пра чалавека, які любіць зубаскаліць; перасмешнік.
|| ж. зубаска́лка, -і, ДМ -лцы, мн. -і, -лак.
|| прым. зубаска́льскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)