зману́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. зману́ зманё́м
2-я ас. змане́ш зманяце́
3-я ас. змане́ зману́ць
Прошлы час
м. зману́ў зману́лі
ж. зману́ла
н. зману́ла
Загадны лад
2-я ас. змані́ змані́це
Дзеепрыслоўе
прош. час зману́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зману́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак.

Разм.

1. Тое, што і зманіць (у 1 знач.).

2. каго-што. Тое, што і зманіць (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)