злуча́льны, -ая, -ае.

Які служыць для злучэння, змацавання чаго-н.

Злучальная тканка (тканка жывёльнага арганізма). Злучальныя галосныя (у складаных словах, напр., «а» ў слове скуралуп). Злучальныя злучнікі (у граматыцы).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

злуча́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. злуча́льны злуча́льная злуча́льнае злуча́льныя
Р. злуча́льнага злуча́льнай
злуча́льнае		 злуча́льнага злуча́льных
Д. злуча́льнаму злуча́льнай злуча́льнаму злуча́льным
В. злуча́льны (неадуш.)
злуча́льнага (адуш.)		 злуча́льную злуча́льнае злуча́льныя (неадуш.)
злуча́льных (адуш.)
Т. злуча́льным злуча́льнай
злуча́льнаю		 злуча́льным злуча́льнымі
М. злуча́льным злуча́льнай злуча́льным злуча́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

злуча́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Які служыць для злучэння чаго‑н.; прызначаны для злучэння. Злучальная трубка.

2. Які служыць для злучэння частак складанага слова. Злучальныя галосныя. // Які служыць для злучэння аднародных членаў сказа або частак складаназлучанага сказа. Злучальныя злучнікі. // Які паказвае на злучэнне (у 5 знач.). Злучальная сувязь.

•••

Злучальная тканка гл. тканка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)