звычаёвы, -ая, -ае (спец.).

Устаноўлены звычаем, а не законам.

Звычаёвае права.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

звычаё́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. звычаё́вы звычаё́вая звычаё́вае звычаё́выя
Р. звычаё́вага звычаё́вай
звычаё́вае		 звычаё́вага звычаё́вых
Д. звычаё́ваму звычаё́вай звычаё́ваму звычаё́вым
В. звычаё́вы (неадуш.)
звычаё́вага (адуш.)		 звычаё́вую звычаё́вае звычаё́выя (неадуш.)
звычаё́вых (адуш.)
Т. звычаё́вым звычаё́вай
звычаё́ваю		 звычаё́вым звычаё́вымі
М. звычаё́вым звычаё́вай звычаё́вым звычаё́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

звычаёвы (установленный обычаем) обы́чный;

~вае пра́ва — юр. обы́чное пра́во

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

звычаёвы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да звычаю, звязаны са звычаямі. Звычаёвае права.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэлігі́йна-звычаёвы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэлігі́йна-звычаёвы рэлігі́йна-звычаёвая рэлігі́йна-звычаёвае рэлігі́йна-звычаёвыя
Р. рэлігі́йна-звычаёвага рэлігі́йна-звычаёвай
рэлігі́йна-звычаёвае		 рэлігі́йна-звычаёвага рэлігі́йна-звычаёвых
Д. рэлігі́йна-звычаёваму рэлігі́йна-звычаёвай рэлігі́йна-звычаёваму рэлігі́йна-звычаёвым
В. рэлігі́йна-звычаёвы (неадуш.)
рэлігі́йна-звычаёвага (адуш.)		 рэлігі́йна-звычаёвую рэлігі́йна-звычаёвае рэлігі́йна-звычаёвыя (неадуш.)
рэлігі́йна-звычаёвых (адуш.)
Т. рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвай
рэлігі́йна-звычаёваю		 рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвымі
М. рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвай рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

обы́чный

1. звыча́йны;

2. (установленный обычаем) звычаёвы;

обы́чное пра́во юр. звычаёвае пра́ва.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

неадме́нны, ‑ая, ‑ае.

1. Абавязковы, неабходны. Ганне трэба было асабліва трымацца няпісанага, але неадменнага закону. Мележ. // Традыцыйны, звычаёвы. На гэты раз неадменнае «Будзьце здаровы» прагучала яшчэ больш бадзёра. Шахавец.

2. Уст. У дарэвалюцыйнай Расіі — уваходзіла ў склад назваў некаторых пасад (у значэнне пастаянны). Неадменны сакратар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)