заіржаве́лы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
заіржаве́лы |
заіржаве́лая |
заіржаве́лае |
заіржаве́лыя |
| Р. |
заіржаве́лага |
заіржаве́лай
заіржаве́лае |
заіржаве́лага |
заіржаве́лых |
| Д. |
заіржаве́ламу |
заіржаве́лай |
заіржаве́ламу |
заіржаве́лым |
| В. |
заіржаве́лы (неадуш.) |
заіржаве́лую |
заіржаве́лае |
заіржаве́лыя (неадуш.) |
| Т. |
заіржаве́лым |
заіржаве́лай
заіржаве́лаю |
заіржаве́лым |
заіржаве́лымі |
| М. |
заіржаве́лым |
заіржаве́лай |
заіржаве́лым |
заіржаве́лых |
Крыніцы:
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
заіржаве́лы,
гл. заржавелы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заржаве́лы і заіржаве́лы, ‑ая, ‑ае.
Пакрыты ржою; іржавы. Заржавелы дрот.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заржаве́вший заржаве́лы и заіржаве́лы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заржаве́лый разг. заржаве́лы и заіржаве́лы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)