залучэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. залучэ́нне
Р. залучэ́ння
Д. залучэ́нню
В. залучэ́нне
Т. залучэ́ннем
М. залучэ́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

залучэ́нне разг. привлече́ние, приобще́ние;

2. залуче́ние, зама́нивание; см. залуча́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

залучэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. залучаць — залучыць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вовлека́ние уця́гванне, -ння ср.; залучэ́нне, -ння ср., далучэ́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вовлече́ние уця́гванне, -ння ср., уцягне́нне, -ння ср.; залучэ́нне, -ння ср., далучэ́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

привлече́ние

1. прыцягне́нне, -ння ср., прыця́гванне, -ння ср.; залучэ́нне, -ння ср.; уця́гванне, -ння ср.;

2. прыцягне́нне, -ння ср., прыця́гванне, -ння ср., ва́бленне, -ння ср.; прыва́бліванне, -ння ср.;

3. схіле́нне, -ння ср.; см. привлека́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)