жэма́йты, -таў ист. жема́йты

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

жэма́йты, нескл., н.

Старажытнае літоўскае племя, якое ў 13–15 стст. жыло ў заходняй частцы Літвы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

жэма́йт

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жэма́йт жэма́йты
Р. жэма́йта жэма́йтаў
Д. жэма́йту жэма́йтам
В. жэма́йта жэма́йтаў
Т. жэма́йтам жэма́йтамі
М. жэма́йце жэма́йтах

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

жмудзь, ‑і, ж.

Даўнейшая назва літоўскага племя жэмайты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)