дэбюта́нтка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дэбюта́нтка дэбюта́нткі
Р. дэбюта́нткі дэбюта́нтак
Д. дэбюта́нтцы дэбюта́нткам
В. дэбюта́нтку дэбюта́нтак
Т. дэбюта́нткай
дэбюта́нткаю		 дэбюта́нткамі
М. дэбюта́нтцы дэбюта́нтках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дэбюта́нтка ж. дебюта́нтка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дэбюта́нтка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да дэбютант.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дэбюта́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто дэбютуе дзе-н.

Д. выступіў з вялікім поспехам.

|| ж. дэбюта́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

|| прым. дэбюта́нцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дебюта́нтка дэбюта́нтка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)