ды́нга, нескл., м.

Дзікі аўстралійскі сабака.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ды́нга

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны

адз. мн.
Н. ды́нга ды́нга
Р. ды́нга ды́нга
Д. ды́нга ды́нга
В. ды́нга ды́нга
Т. ды́нга ды́нга
М. ды́нга ды́нга

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ды́нга нескл., м. и ж., зоол. ди́нго

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ды́нга,

Дзікі сабака, які водзіцца ў Аўстраліі.

[Англ. dingo.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скарбу́т, ‑у, М ‑буце, м.

Уст. Тое, што і дынга.

[Ням. Skorbut.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ди́нго м. и ж., зоол. ды́нга нескл., м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)